لا لا لا لا نخواب بیخوابی ای دل

نمی خوابی مث مهتابی ای دل

چرا تو بیقرارو غصه داری

چرا پر پر شدی بیتابی ای دل

لا لا لا لا نخواب تنهات گذاشته

خودش رفته با غمها جات گذاشته

چه جور میخوای با غربت هات بسازی

حالا که بی کس و شیدات گذاشته

لا لا لا لا نخواب عشق بی بهاره

همیشه پاییزه بارون میباره

تو قلب عاشقا غم لونه کرده

همون بهتر که بشماری ستاره

لا لا لا لا نخواب دردت بزرگه

دلت کوچیک و دنیا مثل گرگه

اگر یک دم تو غافل باشی از دل

دل تو عاشقه محکومه مرگه

لا لا لا لا نخواب گریه دوا نیست

آخه عاشق شدن جرم و خطا نیست

ولی کاش قدر عاشق رو بدونن

آخه مهر و محبت بی بها نیست

لا لا لا لا نخواب عشق بی بها شد

تموم هستی عاشق فنا شد

همه میگن چه تلخه بی وفایی

ولیکن بیوفایی رسم ما شد

لا لا لا لا نخواب دلبر بخوابه

لا لا یی ها بخون بهتر بخوابه

آخه تا کی میخواد چشمات بباره

تویی با یاد او او بی تو خوابه

لا لا لا لا نخواب عاشق خزونه

دل عاشق همیشه غرق خونه

همیشه گریه و نالست رفیقش

در آخر هم نصیب او جنونه

لا لا لا لا نخواب دنیا بیداره

برای کم کسی شادی میاره

دعا کن این سیاهی در بدر شه

شب پر انتظارت سر بیاره

لا لا لا لا نخواب عاشق غریبه

تموم عمر تب دار و اسیره

نمی فهمه کسی درد دلش رو

مگر اونکه دلش دست حبیبه

لا لا لا لا نخواب پزمرده میشی

تو گلدونی تو خشک و مرده میشی

همون که عشق و جونش بودی یک روز

ز یادش میبرت بی خونه میشی

لا لا لا لا نخواب دنیا عجیبه

یه روزی آشنا فردا غریبه

یه روز میگه به جز تو کس نداره

ولی فردا تو چشماش صد فریبه

لا لا لا لا نخواب چشمای خیسم

آخه درد دلم رو مینویسم

کجا رفت اونکه میگفت عشق و جونی

خدا یادش بیار من بی انیسم

لا لا لا لا نخواب یارم سفر کرد

ز پیشم رفت و قلبم در به در کرد

ز بعد اون همه عشق و محبت

بدون الوداع از من گذر کرد

وقتی رفتی که دلم واسه حرفات کم می ذاشت

چه کنم دیگه نشد اخه غرور من نذاشت

وقتی نیستی همه عکسات واسه من یه جور دیگست

همه اشکهای نگاهت یه غمی توی یه سینه ست

می دونم تقصیر من بود اون همه ناسازگاری

اون همه بغض گلوت و اشک و اه و بی قراری

نمی خوام اخر غصم بی تو و تنها تموم شه

تو بیا منو ببخشو بزار این دلم اروم شه

می دونم واست زیاده این همه حس شکسته

تو نذار گریه بمونه با منو ابن دل خسته

واسه تنهایی لخظه می خوامت واسه همیشه

واسه این قلب شکسته می خوامت واسه همیشه

نمی خوام بی تو بمونم حتی لحظه جدایی

نمی خوام بازی کنه باز سرنوشت با بی وفایی

تو بزار معنی عشقو تو نگاه تو ببینم

قطره ای از اون نگاهت اوج بخشش ببینم

شکوه(به معنای اعتراض،نه زیبایی)

تنهایی،تنهایی من با خدا

رسوایی،همدمم شد ای خدا

بغض من،می خواد بباره تو دلم

آخه عشق من رفته از کنارم ای خدا

ای خدا تو بمون تا ابد با دل من

دیگه نذار بگذره غصه از من

آخه دلم کوچیکه نداره تاقت غم

این منم بی خود شده از خود من

سرنوشت خسته ام از بازی تو

چرا شکستی رویایمو بی صدا تو

دیگه بسه بزار بمونم با خدا

دیگه نکن آزار این دل بی وفا

تو بگیر باز این دستو ای خدا

تو نخواه بشکنم من بی صدا

آخه دلم می خواد بمونه پیش تو

تو نذار بشکنم بی صدا ای خدا

---------------------------------------------

کاش   بودی  در  کنارم  بی   غرور

می  سپردم من  به دامانت سرور

یا  که شاید می  نشستی  در برم

می  رهاندی   غصه   تو   از  پیکرم

می نمی گفتی ز من دل یا کجاست

کیست گوید عاشقم کو او  کجاست

می  شنیدی  راز  های  عشق  من

زجه های شب به شب از عشق من

کاش  می شد  تا  تو  بینی حسرتم

حسرت   یک   بوسه   تو   از   لبم

کاش می شد  قلبی از خون پر کنم

قطره  قطره خون به رگ گلگون  کنم

اتشی   سازم    بسوزاند   جهان

برفروزد   شعله اش  هفت  اسمان

کاش  می شد  ارزویم  را  شوی

میهان  خانه ام  با  من  شوی

............................

رفتی ولی چه بی خبر

خداحافظ ای همسفر

خداحافظ بوی گلاب

خدا حافظ ای یادگار

اگه گفتم سلام تو

درودی پیش پای تو

نبود فکرم خداحافظ

نمی خواستم نبود تو

اخه سخته بگم بدرود

نگاه تو نگاهم بود

اخه سخته نریزم اشک

همیشه حس تو من بود

می گم رفتی خدا خواسته

خدا اشک برات ساخته

خدا خاک تو رو تر کرد

چشمام که رنگ و رو باخته

خداحافظ دیگه بسته

می دونم که دلم مسته

دیگه خون که می باره

چشام بعدت شده خسته

در  کنج  اتاقم  دل  من  غم  زدۀ  توست    روزی که نباشی اشک من   چکیدۀ توست

بویدن یک لحظۀ  یادت  شده ارزوی قلبم    اخر  تو چه کردی  که دلم  رمیدۀ توست

هر  جا  که  نظر  بیفکنم  عکس تو ببینم     دیگر چه  بگویم  که بر آن سیاهۀ توست

یادم آید صورت بی جان تو آن لحظه بابا    تو چرا سخن  نگفتی که دلم دریدۀ توست

بین  مادر  من  به زجه بی گاه شده است    این  ها همه  دردیست  که  آلودۀ  توست

دیگر  که  بخواند   نغمۀ   خواب   برایم    بیا  بابا  که  حتی  قاصدک  شنیدۀ توست

این  رسم   وفا   نبود   با   دختر  نازت   رفتی  و  چشَم   منتظر  دو  دیدۀ  توست

 یه گریه

           یه خنده

                     یه بوسه

                                 یه لحظه

          صداتو

                   نگاتو

                              اشکاتو

                                          حرفاتو

امان ار این زمونه  از این دل پر بهونه                                  

 یه غصه توی دلم خدا جون کرده آشیونه

    تنهایی

            بی کسی

                    عمر من بر باده

زندگیم یه لحظه فردامم سرابه

عشق من خیانت

                    بوده

                         این امانت

ساز من شکسته سیاهی نشسته

نه نوری

             با منه

                       ارادم درهمِ

چهره ام پریشون

             شده ام بی نشون

کنج این کثافت

                توی این فلاکت

راه من درازه

               حق من سکوته

سهم من سیاهی

                 شعر من تباهی

نمیخواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت

ولی بسیار مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد

گلویم سوتکی باشد بدست کودکی گستاخ و بازیگوش

و او یکریزو پی در پی دم گرم خویش را در گلویم سخت بفشارد

و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد

بدین سان بشکند دایم سکوت مرگبارم را 

عشق را زندگی کردن باید

کاش به جای این همه عشق نویسی ، کمی عشق را زندگی می کردیم .

باور می کردیم که دلقک ها هم می گریند...

و اینکه عشق حرف بیهوده ای نیست ؛ اما ما بیهوده اش کردیم و آنچنانی که خود خواستیم تعبیرش…

و گاهی چه تعابیر دهشتناکی

هر روز فریاد می زنیم که عاشقیم اما یادمان نمی آید که شبی گرسنه خوابیده باشیم

ربطش را می پرسی..!!!؟؟؟

ما فراموش کردیم «ما عرفناک حق معرفتک» را و تو را تا سطح فکرهای کوچکمان کوچک کردیم.

ما دم از عشق زدیم در حالی که طعم قهقهه های مستانه ی شبانه های با روسپیان را فراموش نکرده بودیم ..

گفتیم :آنجا که عشق فرمان می دهد محال سر تسلیم فرو می آرد، این را گفتیم و همه ی نباید ها را باید کردیم و به هر که در ما به حقارت نگریست با پوزخندی تحویلش دادیم :که آنجا که عشق فرمان…

ما عشق را نیافته گم کرده بودیم و خدای را نَشناخته به برگ درخت ترسیم کردیم و هیجان زده از اِین کشف بزرگ می نوشیدیم و همان کلمه را هم فراموش کردیم…

خدا در ما باز هنوز به امید می نگریست و ما همچنان بر مرداب های درونمان می افزودیم و اینکه هنوز پایداریم را نشان از به حق بودنمان انگاشتیم

حال آنکه خود می دانستیم حق را از یاد برده بودیم

ما عاشق بودیم و نمی گریستیم

برخنده ی ما گریستن آغاز کنید شاید این قفل ها باز شوند

هنوز یادم هست از کجا دروغ گفتن را شروع کردم تو هم یادت هست .بیا برگردیم

برگردیم به همان انسانی که بودیم

حرف های زیبای کمتری بلد بودیم اما هنوز زنده بودیم و گاهی می گریستیم

بیا باز هم عاشق دخترک کوچک همسایه باشیم و در نگاهش عاشقانه بنگریم و دستهای کوچکش را در دست بگیریم و با او بخندیم و فراموش کنیم به راحتی می شود زنانی را در آغوش کشید که عصمت به مفت می فروشند...!!!

جام عشقی راکه صادقانه به ما داده شد پر از زهر بدبینی و دروغ و ریا برش گرداندیم

من تو را سخاوتمندانه به كسی هدیه می دهم كه از من عاشقتر باشد و از من برای تو مهربانتر...

من تو را به كسی هدیه می دهم كه صدای تو را از هزار فرسخراه دور  در خشم... در مهربانی... در دلتنگی... در هزار همهمه دنیا یكه و تنها بشناسد...

 من تو را سخاوتمندانه به كسی هدیه می دهم كه راز  آفتابگردان و تمام سخاوت های عاشقانه این گل معصوم را بداند ...

و ترنم دل پذیر هر آهنگ.... هر نجوای كوچك.... برایش یك خاطره مشترك باشد...

او باید از رنگین كمان چشمان تو تشخیص بدهد كه امروز هوای دلت آفتابیست یا آن دلی كه من برایش میمیرم سرد و بارانیست ...

همان طور عاشق ..همان طور مبهوت ...

آیا كسی پیدا خواهد شد از من عاشق تر و از من مهربانتر برای تو ؟ ...

تو را سخاوتمندانه با دنیایی از حسرت خواهم بخشید ...

                            و او را كه از من عاشقتر است هزار بار خواهم بوسید ...

برای تحمل روز سیاه به تو فکر می کنم

برای تصاحب رویای ماه به تو فکر می کنم.....

روی ابریشم چین نبض صداتو می شه دوخت

می شه اسم تو رو به شعله گره زد و نسوخت

می شه ته مونده دریا رو به یادت سر کشید

می شه جز تو حتی آسمون آبی رو هم ندید

اشکای من گوله گوله می چکن رو ماهی تابه

همه دود می شن می سوزن شام من گریه کبابه

من کجای شب تو را گم کردم و تنها شدم؟

آخر کدوم سحر با بوسه ای پیدا شدم؟

این کدوم دلبازیه که زخمی تنهاییه

دونه سرخه اناره که خوده زیباییه

كاش مي‌دانستم بعد از مرگم اولين اشك از چشمان چه كسي جاري مي‌شود و آخرين سياه پوشي كه مرا به فراموشي مي‌سپارد چه كسي خواهد بود؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!!!!

مثل شقايق زندگي كن، كوتاه اما زيبا.
مثل پرستو كوچ كن، فصلي اما هدفمند.
مثل پروانه بمير (دور از جون) دردناك اما عاشق

پرستو جون بهش گفتي هواي گريه دارم
دلم مي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌خواد رو شونش سر بذارم
بهش گفتي دلم از غصه خونه

اين متن رو كه قلمت رنگ سبز داره مال خودته؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ آخه اسم سينا توي متن بود! من و به شك انداخت!!!!!
هنوز عطر نگاش مونده تو خونه
پرستو جون بگو چشمم به راهه
روزام مثل شبا سرد و سياهه
پرستو جون بگو برگرده پيشم
دارم از دست غم ديوونه مي‌شم

يك روز تو از من پرسيدي: من و بيشتر دوست داري يا زندگيتو؟ گفتم: زندگيمو . تو ناراحت شدي و گريون از پيشم رفتي، ولي هيچ وقت نفهميدي كه تو همه زندگيم هستي ..........!!!!!!

زندگي مانند پيانو مي ماند كليدهاي سفيد نمايانگر شادي و كليدهاي سياه نمايانگر غم، براي شنيدن موسيقي زندگي بايد با هر دو كليد آهنگي بسازيم.

در غريبانه ترين لحظه‌هاي تنهايي خويش چشم هايم را كه در آن دريايي از محبت موج مي‌زند را به تو خواهم بخشيد تا هيچ گاه به پاكي احساسم شك نكني.

پاييز را دوست دارم چون مثل من غصه دار است
چون هم رنگ من است
و چون با رعدهايش بر سر ناجوانمردان فرياد مي زند.................

اگه مي‌دونستي چقدر زياد دوستت دارم، واسه اومدنت بارون و بهونه نمي‌كردي "رنگين كمون من"

در غريبانه ترين لحظه‌هاي تنهايي خويش چشم هايم را كه در آن دريايي از محبت موج مي‌زند را به تو خواهم بخشيد تا هيچ گاه به پاكي احساسم شك نكني.

اي كه دوز از من و در ياد مني
باخبر باش كه دنياي مني
شاديت، شادي من
غصه ات، غصه من
قلب من، خانه تو
خانه ات، قبله من

زندگي عشق است، عشق افسانه نيست، آنكه عشق را آقريد ديوانه نيست، عشق آن نيست كه كنارش باشي، عشق آن است كه به يادش باشي
پس من هميشه به ياد تو هستم.

هميشه تلخ ترين لحظه‌ها را كسي مي‌سازد كه قشنگ ترين لحظه‌ها را با او داشتي

خدايا به هر آنكه دوست مي‌داري بياموز كه عشق از زندگي برتر است و به هر آنكه بيشتر دوست مي داري بياموز كه دوست داشتن از عشق برتر است.